Anthology of Yiddish Poetry
of Poland between the two
World Wars (1918 - 1939)

אַנטאָלאָגיע פון דער ײִדישער פּאָעזיע
אין פּוילן צווישן ביידע וועלט מלחמות
(1918 - 1939)

  Home  |  Index of Poets  |  About  |  Translators  |  Acknowledgments  |  Links  |  Contact Us  
  Home > Zalman Shneour > Between    

  Click for translation: English    


Translated and annotated by Beni Gothajner (2012)


The life to come sold for a morsel of zest –
Master, you will be punished!
A world not yet planed smooth, like a  marble slab,
will crush you while you rest.

See not fully told prophecies limp down the street
and weep orphaned on the stairs!
And smouldering sparks, your love and hate,
are plundered by spiritual beggars

and word clowns copy your tone
and shriek, "better, more elevated!"
You will rise enraged, tongue dry as a stone,
the earthly vessel desolated.


Day after day the early morning passes in dream;
then pleasantries till lunch ˗ impressing others.
You drink unaware, wavelets of memory cream.
The red wine gurgles, your eyes in distant focus.

A fix on towers and monuments they assume,
as rainbows touch the forested ends of the earth
while below rushes a street and petrol engines fume
to the god of the city, of filth, of "Time is money..."

Smart friends caution: "Beware of tramcars! Watch out
when you cut across a street. Don't dream but look!"
They don't see the downtrodden who fall, and shout
eagle-like thoughts to the scabby ground.


Youth is gone. You must tell your heart
this in the silence.
As evening comes on, a cricket saws somewhere apart
and bells lament in the distance.

The wine-cup drunk to the lees, was drained
and savoured.
The once white tablecloth now burns red-stained;
was it blood, or wine you poured?

The coming greyness will, like snowy billows,
the stains obliterate.
Leaving a fool who bangs his head on the pillows
and scratches his bald pate.


Your song comes again on a wave from afar,
As if on Messiah's horse, she rides the cresting white;
yellow daisies shine again in the sky
and on the green earth, clever stars grow bright.

How rich the greenery hangs and spills over trees!
The flowers – foam and lace and piles of crepe-red.
Fish are flying, silver swallows swim
and each blonde girl carries a sun on her head.

Your song shoots soundless lightning without thunder,
your fingers tremble, unexpectedly animate.
The harsh world looks kindly on and winks to you
" Blessed are all who suffer and build, who weep and create."

Your withered drafts are becoming soft and tender,
The letters – small dark eyes with sparks of fieriness;
get up now Master, pick up your sharp chisel –
and carve your hero from this chaotic mess.

Paris, 1924




עולם הבא פֿאַרקױפֿט פֿאַר אַ קאַפּעלע גליק –
מײסטער, מען װעט דיך באַשטראָפֿן!
אַ װעלט ניט־דערהובלט, װי מאַרמאָר אַ שטיק,
װעט דיך צודריקן, װען דו װעסט שלאָפֿן.

ניט־דערזאָגטע נבואות, זע, הינקען אין גאַס,
און װײנען פֿאַריתומט אױף טרעפּן!
אױף רױכיקע פֿונקען, דײן ליבע און האַס,
די גײסטיקע בעטלער צעשלעפּן.

און װערטער-פּאַיאַצן קאָפּירן דײן שװאונג
און קװיטשען׃ "נאָך בעסער, נאָך העכער!"
װעסט אױפֿשטײן צערײצט, עס איז טרוקן די צונג
און לײדיג דער ערדישער בעכער. –


דער פֿרימאָרגן גײט אַװעק טאָג־אײַן טאָג־אױס אין טרױמען,
די ליבלעכע ביז־מיטאָק־צײט – אין יוצא זײן פֿאַר לײט.
דו טרינקסט און װײסט ניט װאָס, געדאַנקען־כװאַליעס שױמען.
בולק־בולק דער רױטער װײן, די אױגן קוקן װײט.

איבער טורעם קוקן זײ אין דענקמאָל און מוזעאום,
װי רענגבױגנס טאַפּנדיק דעם װאַלדיקן עק־װעלט;
און אונטן יאָגט אַ גאַס און רױכערט פּעטראָלעאום
צום אָפּגאָט פֿון דער שטאָדט, פֿון שמוץ, פֿון "צײט איז געלט"...

עס װאָרענען קלוגע פֿרײנד׃ "זעה, היט זיך פֿאַר טראַמװײען!
און שנײדסטו דורך אַ גאַס, פֿאַרטראַכט זיך ניט און קוק"!
און זעען ניט װי ס'פֿאַלן צעטראָטענע און שרײען
געדאַנקען־אָדלערלעך – צום קרעצעװדיקן ברוק.


די יוגנט איז אַװעק, דאָס זאָלסטו אין דער שטיל
דיר זאָגן! –
װען ס'פֿאַלט דער אָװנט־צו, אין װינקל זעגט אַ גריל
און גלעקער אין דער װײטנס קלאָגן.

דעם בעכער אױסגעטרונקען ביזן טיפֿן דעק,
אױף דעם װײסן טישטעך ברענט אַ רױטער פֿלעק.
בלוט צי װײן האָסטו פֿאַרגאָסן?

די גראָקײט פֿאַלט װי שנײ, די פֿלעקן װעט זי גיך
און בלײבן װעט אַ נאַר, װעט קנײפּן זיך אין פּליך
און קלאַפּן קאָפּ אָן קישן.


דײן ליד קומט װידער אָן פֿון װײטנס אױף אַ כװאַליע,
זי רײט אין װײסן שױם װי אױף משיחס פֿערד;
אין הימל שײנען װידער געלבע מאַרגעריטקעס
און שטערן קלוגע בליען אױף דער גרינער ערד.

װי רײך עס הענגט דאָס גרינס און גיסט זיך איבער בױמער!
די בליעכץ – שױם און שפּיצן, הױפֿנס ראָזאַ־קרעפּ;
עס פֿליען פֿיש און זילבער־שװאַלבן שװימען,
און מײדלעך בלאָנדע טראָגן זונען אױף די קעפּ.

דײן ליד שיסט אָפּ אַ בליץ אַ שטומען, אָן אַ דונער,
די פֿינגער דײנע ציטערן פֿון אומגעריכטער קראַפֿט;
עס קוקט זיך ליבלעך אָן די שטרענגע װעלט און װינקט דיר׃
"געבענטשט איז אַלץ װאָס לײדט און בױט, װאָס װײנט און שאַפֿט."

עס װערן װײך און צאַרט פֿאַרדאַרטע פּערגאַמענטן,
די אותיות – אױגלעך שװאַרץ מיט פֿײערלעך אין בליק;
הױב, מײסטער, אױף און שלאָג מיט האַסט דײן שאַרפֿע דלאָטע!
און האַק דײן העראָ אױס פֿון טעמפּן האַאָס־שטיק.

פּאַריז, 1924.


Site Design by Twam