Anthology of Yiddish Poetry
of Poland between the two
World Wars (1918 - 1939)

אַנטאָלאָגיע פון דער ײִדישער פּאָעזיע
אין פּוילן צווישן ביידע וועלט מלחמות
(1918 - 1939)

 
 
  Home  |  Index of Poets  |  About  |  Translators  |  Acknowledgments  |  Links  |  Contact Us  
 
 
  Home > Zalman Shneour >We Live With Memories    

  Click for translation: English    

 

We Live With Memories
Translated by Beni Gothajner (2012)

We live with memories - brought to the West
enough to go on with my old chum!
Villages lost, cities yet to digest;
If you want to be honest  best stay dumb.

With steam and rush enough excitations,
of iron clanging and elevators zipping;
in high skyscrapers enough flirtations
and machine-oil saturated flowers dripping.

That's all rose-tinted rubbish, the swell
of schoolboys who think a cigar is smart:
"It's all sweet, yeah, yeah!  We are doing well."
But when it's still.... you can not fool your heart.

We choke on the feverish petrol fumed;
from the demon trapped in each engine it streams.
From our severed roots the sap drips red,
at every corner lie trampled-on dreams.

Instead of the servant it was meant to become
the machine has fast made itself what we idolise.
It stamps on our children - golem-like and dumb
and we drum "believe, believe..." to drown their cries.

We can go whistle for feeling: it is spent and past.
And look in the dust of triumph and pretension:
to see if a barefoot messiah, from a great forest
will  deliver us... the migrants' final redemption!

1929

 

מיר לעבן מיט זכרונות

מיר לעבן מיט זכרונות – געבראַכט פֿון יענער זײט, –
גוטע  ברידערלעך, גענוג צו לײגן!
פֿאַרלאָרן שטעטלעך, שטאָט נאָך ניט פֿאַרדײט,
װער ס'איז נאָר אױפֿריכטיק זאָל בעסער שװײגן.

גענוג באַגײסטערט זיך פֿון דאַמף און האַסט און רױך,
פֿון אײזן־בראַזגערײ, פֿון עלעװײטאָרס־ברומען;
גענוג געפֿלירטעװעט אױף װאָלקנקראַצערס הױך
און באַגאָסן מיט מאַשינען־אױל די בלומען!

דאָס איז אַלץ אָפּגעפֿאַרבטע מיסט, באַרימערײ
פֿון שול־אינגלעך װאָס רױכערן ציגאַרן׃ –
"עס איז אונדז װאויל, עס איז געשמאַק, אַי, אַי!"
און אין דער שטיל...מען קען דאָס בלוט ניט נאַרן.

אונדז שטיקט דאָס פֿיבערדיקע אָטעמען מיט נאַפֿט
פֿון די, אין קופּער, אײנגעשלאָסענע טײװאָלים;
פֿון אָפּגעהאַקטע װאָרצלען טריפֿט אונדז רױט דער זאַפֿט,
בײַ יעדן גאַס־װינקל צעטראָטן ליגט אַ חלום.

אַ דינסט צו זײן האָבן מיר באַשאַפֿן די מאַשין
און צו אַן אָפּגעטין האָט  ז י  זיך גיך דערהױבן;
זי טרעט די קינדער אונדזערע – גולמדיק, אָן זין,
און מיר פֿאַרפּױקן זײער שרײ און... גלױבן, גלױבן.

מיר "פֿײפֿן" אױף געפֿיל׃ ס'איז אָפּגעלעבט און אַלט!
און קוקן אױס, אין שטױב פֿון זיג און גדולה׃
צי קומט ניט אַ משיח, באָרװעס, פֿון אַ גרױסן װאַלד
אונדז אױסצולײזן... אָ, גרינע, לעצטע גאולה!

1929.

 

 
 


 
Site Design by Twam
 
YiddishPoetry.org